Les skippen

Woensdag 12 oktober

Het was een normale-warme schooldag. Tijdens de leswisseling kom ik Sherif tegen. Hij zei me dat hij zijn laatste uur ging skippen! Hij vroeg of ik mee kwam. Eerst twijfelde ik even omdat ik het laatste uur Economie had en dat heb ik van de strengste leerkracht van de school. Oke, niet echt de strengste, maar als je niet aanwezig bent tijdens zijn lessen dan verlies je punten. Maar toch, hij kan me overtuigen om naar de cafetaria te gaan. In de gang staan 4 of 5 bodyguards. Aan elke deur één! We moesten daar dan nog zien voorbij te komen. Dat lukt ons mooi! Sherif is nogal gekend in de school en zei tegen dieje vent van: kom maar naar de cafetaria en dan drinken we er samen eentje.

Ik wil de deur van de cafetaria open doen en Sherif en de andere leerlingen die de les skippen doen het teken naar mij van laat die deur los. Ze zeiden: wandel rustig naar dat gebouw en we zetten ons achter dat hoekske. Ja, Louise Vangenechten had al stress he! De jongens vertelde met dat de ‘directeur’ in de cafetaria zit. Ja, we hadden dus een probleem he. Hij had ons natuurlijk al lang gezien. Hij kwam naar ons gewandeld en doet een hele babbel in het Arabisch, waar ik dus niets van versta. Uiteindelijk vraagt hij aan ons welke les wij hadden. Ik was het enigste meisje en ik zit in een andere klas, dus ik had dan ook nog eens een andere les. Ik kijk naar de jongens om te ‘vragen’ welke les ik heb. Ze maken me duidelijk dat ik wiskunde moet zeggen. Ik zeg dus braaf wiskunde en we mochten hem dan volgenen. Oke, nu was ik dus helemaal gezien, ik had totaal geen wiskunde!  Eenmaal boven doe ik alsof ik buikpijn heb en vraag dan of ik naar toilet mag. Ik wandel in sneltempo naar het toilet helemaal aan de andere kant van de gang. Ik wacht even en ik steek de gang over naar het ‘secretariaat’. Ik vraag daar een briefje, zo eentje van als je te laat bent. Ik krijg dat wonder boven wonder. Ze vroeg me, waarom zo laat? Ik zei: ik was beneden en die schrijft dat. Gelukkig!

School is gedaan, ik zoek Sharaf in de gang. Ik vraag wat er nu gaat gebeuren. Hij zei me dat hij mij er mooi heeft uitgebabbeld. Hij en de andere jongens moesten op donderdag nablijven. Een soort strafstudie. De schoolprincipale vroeg naar mij, maar Sherif zei dat hij mijn naam niet wist. Ook zei hij dat ik wat ziek was en dat ik dus net van de ziekenkamer kwam. HELD!